سیستم های پوشش

۱-پرایمر (Primers)
آستری پایه و اساس سیستم رنگ است چرا که تمام لایه های بعدی رنگ روی آن قرار می گیرند.

آستری ها باید چسبندگی لازم به سطح مورد نظر را داشته باشند و همچنین به کمک پیگمنت های ضدخوردگی که در ساختار خود دارند خوردگی فلز پایه را به تأخیر بیندازند یا آن را متوقف سازند، علاوه بر آن به دلیل تأخیر در اعمال لایه های بعدی رنگ بر روی آستری، می باید مقاومت کافی در مقابل عوامل بیرونی را نیز داشته باشد. آستری هایی که برای پوشش دادن تانک ها به کارگرفته می شوند یا در شرایط غوطه وری قرار دارند می باید مقاومت در مقابل مواد شیمیایی محیط اطراف خود را نیز
داشته باشد.

آستری ها اولین لای ههایی هستند که روی سطح کاملاً آماده شده اعمال می گردند.
خصوصیات آستری ها به قرار ذیل می باشد.
a)چسبندگی به سطح مورد نظر

b)مقاومت در برابر عوامل خوردگی

c)چسبندگی به لایه میانی

d)انعطاف پذیری مناسب

۲-لایه میانی :
فرمولاسیون لایه میانی بسیار مهم است زیرا باعث افزایش ضخامت پوشش می شود. ضخامت فیزیکی باعث بهبود بسیاری از خواص ضروری مانند افزایش مقاومت شیمیایی، کاهش سرعت انتقال تبخیر، افزایش خواص سایشی و مقاومت به ضربه می شود. لایه میانی باید چسبندگی خوب به پرایمر داشته باشد تا پایه خوبی برای لایه نهایی باشد. پوشش لایه میانی معمولاً دارای نسبت زیاد رنگدانه به رنگ پایه می باشند بنابراین یک پوشش هموار با چسبندگی فیزیکی می باشد. در صورت عدم چسبندگی خوب به پرایمر و لایه نهایی توسط لایه میانی سبب از بین رفتن پوشش در زمان کوتاهی می شود.
نقش مهم دیگر پوشش لایه میانی در ایجاد یک سد بسیار مقاوم در برابر مواد شیمیایی در محیط یا در حین غوطه وری می باشد. لایه میانی از نظر خواص ظاهری دارای نواقصی هستند و بنابراین معمولاً به عنوان لایه نهایی بکار برده نمی شوند. آن ها ممکن است همچنین برای اضافه شدن مقاومت فیزیکی پوشش اضافه شوند. پوشش های میانی بیشتر در سیستم های پوششی نفوذ ناپذیر مورد استفاده قرار می گیرند.

خصوصیات لایه میانی :
a) ایجاد ضخامت برای کل سیستم پوشش

b) مقاومت زیاد در مقابل مواد شیمیایی

c) مقاومت در مقابل ورود رطوبت و بخار

d) افزایش مقاومت الکتریکی پوشش

e) چسبندگی قوی به آستری و لایه نهائی

۳) لایه نهایی

لایه نهایی که روی لایه میانی اعمال می شود در داخل لایه میانی نفوذ می کند، در نتیجه سطح سیستم را غیرقابل نفوذ می نماید. لایه نهایی خط اول مبارزه در مقابل تهاجم های محیطی برای سیستمهای رنگ است. البته مواردی نیز وجود دارد که در آن آستری و لایه میانی نقش محافظ را برای سیستم رنگ به عهده دارند و لایه نهایی برای مقاصد دیگری به کار گرفته می شود. به عنوان مثال لایه نهایی ممکن است برای غیر لغزنده کردن سطح رنگ به کار رود در حالی که لایه های میانی و آستری نقش محافظت در برابر عوامل بیرونی را داشته باشند. مثال دیگر در ارتباط با رنگ آمیزی های دریایی است که لایه نهایی برای ضدخزه بودن سیستم رنگ به کار گرفته می شود. در سایر موارد ممکن است که لایه نهایی فقط به منظور ظاهر سیستم رنگ به کار گرفته شود. این نکته را باید متذکر شد که سیستم های رنگ آمیزی الزاماً از سه لایه ذکر شده ساخته نمی شوند. در بسیاری از موارد ممکن است از سیستم های تک پوششی نیز استفاده کرد. به عنوان مثال:
سیستم رنگ آمیزی تک لای های با استفاده از زینگ اتیل سیلیکات در رنگ آمیزی مخازن نفت و حلال به طور موفقیت آمیزی به کار گرفته شده است. سیستم رنگ آمیزی با کول تار اپوکسی به صورت یک پوشش برای رنگ آمیزی سطح پایه های اسکله های دریایی یا مخازن نفت مورد استفاده قرار می گیرد. رنگ های کوره ای مثال دیگری از سیستم های تک پوششی هستند که در صنعت مورد استفاده قرار می گیرند.

خصوصیات لایه نهایی :
لایه نهایی نیز چند عمل مهم انجام می دهد.

a) فراهم کردن یک لایه مقاومت برای سیستم رنگ

b) تشکیل حصار و سد اولیه در مقابل عوامل بیرونی

c) فراهم کردن مقاومت سیستم در مقابل مواد شیمیایی، آب و هوا

d) فراهم کردن یک سطح سخت و غیر قابل فرسایش

e) فراهم کردن یک منظره زیبا برای شیئی رنگ آمیزی شده