در اوایل دهه میلادی باون کامپوزیت های قابل استفاده در دندانپزشکی ترمیمی به صورت تجاری برای ترمیم دندان های پیشین معرفی کرد . در اوایل دهه میلادی باون کامپوزیت های قابل استفاده در دندانپزشکی ترمیمی به صورت تجاری برای ترمیم دندان های پیشین معرفی کرد.
از آن زمان کامپوزیت های دندانی تحولات زیادی را سپری کرده اند تا خواص فیزیکی و مکانیکی شان بهبود یابد . برای رفع مشکلاتی چون سایش کامپوزیت ٬ انقباض پس از پخت ٬ جذب آب و چسبندگی به مینا و عاج دندان تلاش های زیادی انجام شده است .
یک کامپوزیت دندانی از اجزای گوناگون تشکیل شده است این اجزا شامل : مونومر های مختلف ٬ پرکننده ٬ عامل های اتصال دهنده ٬ شروع کننده ٬ شتاب دهنده ٬ پایدار کننده و افزودنی های دیگر . به طور کلی کامپوزیت های دندانی شامل یک فاز پراکنده یا تقویت کننده با مقاومت زیاد و یک بستر (ماتریس) با مقاومت کمتر اند .
به صورت دقیق تر می توان آن ها را به فاز بستر ٬ فاز پراکنده و فاز سطحی تقسیم کرد . فاز بستر شامل یک سامانه مونومری ٬ یک شروع کننده برای آغاز پلیمریزاسیون رادیکال آزاد و پایدار کننده است . فاز پراکننده با تقویت کننده شامل ذرات شیشه ٬ کوارتز ٬ سیلیکای کلوئیدی و فاز سطحی یک عامل اتصال دهنده مانند ارگانوسیلان است .
اتصال دهنده باعث اتصال بهتر فاز آلی بستر و فاز معدنی پراکنده می شود . بنابر این خواص و کارآیی بالینی کامپوزیت های دندانی به خواص این اجزا بستگی دارد . فاز بستر : رزین های آکریلیک در اشکال مختلف برای درمان مشکلات دندانی به کار می روند . موضوعاتی مانند : دندان مصنوعی ٬ فک مصنوعی ٬ مواد روکش و پل های دندانی ٬ چسب دندان و مواد پر کننده دندان همگی کاربرد وسیعی از پلیمر های آکریلیک را به خود اختصاص می دهند .
دندان مصنوعی دندان مصصنوعی فاز تقویت کننده : از پلیمریزاسیون و شبکه ای شدن مونومر های دی آکریلاتی بستر شبکه ای حاصل می شود که خواص فیزیکی و مکانیکی و ظاهری مناسب برای ترمیم ندارد بنابراین خواص آن با استفاده از فاز تقویت کننده بهبود می یابد تقویت کننده برای بهبود خواص زیر به کامپوزیت اضافه می شود : • افزایش استحکام • کاهش انقباض • Radiopacity • کاهش ظریب انبساط حرارتی • خواص کارکرد • ایجاد ظاهر مناسب منبع : کاربرد پلیمر ها در پزشکی – نویسندگان : دکتر محمد ربیعی ٬ دکتر محمود اعظمی ٬ دکتر شاهین بنکدار