در چند دهه اخیر نانو کامپوزیت های آلی-معدنی در عرصه علم و صنعت توجه بسیاری را به خود جلب کرده اند.
این به خاطر افزودن مقادیر بسیار کم افزودنی ها و پرکننده هایی مانند خاک رس در مقیاس نانو متر در مقایسه با کامپوزیت های عادی است که خواص حرارتی و مکانیکی آن ها را بهبود می دهد. بهبود این خواص، زمانی که ذرات به صورت پراکنشی لایه ای در بستر پلیمر پراکنده شوند، به حداکثر ممکن می رسد؛زیرا این مواد با هم خواص هم افزایی غیر قابل انتظاری از خود نشان می دهند.
یکی از این حالت ها، استفاده از صفحات معدنی از جنس لایه های سیلیکاتی است. این مواد بهبود قابل توجهی در خواص مکانیکی، کاهش عبورپذیری، کاهش قابلیت آتش گیری و تخریب حرارتی و محیطی پلیمر ایجاد می کنند. با افزودن درصد ناچیزی از این مواد مدول و استحکام بسیار بالا و مقاومت حرارتی و جذبی باور نکردنی حاصل می شود. همچنین توانایی تخریب پلیمریهای زیست تخریب پذیر نیز با حضور خاک رس افزایش می یابد.