با به كارگيري قوانين شيمي و مهندسي، فوم سازي در طول جنگ جهاني دوم در اروپا و آمريكا گسترش يافت. امروزه اكستروژن ، قالب گيري تزريقي ، قالب گيري معمولي، شبكه اي كردن فوم سازي واكنشي و ژلاسيون روش هاي مختلف ساخت فوم هاي پليمري هستند و توليد فوم هاي پليمري به يك شاخه رونق يافته در صنعت پليمري تبديل شده است.
پليمرها و خصوصا پليمرهاي ترموپلاستيك با طبيعت ويسكو الاستيك خود متمايز مي شوند. آن ها وقتي كه براي محدوده عملياتي فوم سازي مناسب باشند ساختار سلولي انبساط يافته شان خواص جالبي را نشان مي دهد.به هر حال هر پليمري نمي تواند براي فوم هاي انتخابي مناسب باشند.
با در نظر گرفتن فاكتورهايي، از جمله سازگاري با گاز،شرايط فرآيند ، توانايي نگه داشتن حالت فوم در شرايط ديناميكي و پايداري در طول زمان جايگزني گاز،تعداد كم از پليمرها در فهريت به جا مي مانند. به طرزي تعجب آور اين فوم هاي پليمري منحصر به فرد به علت خواص ويژه خود در كاربردهايي كه به مقاومت نياز دارند نيز به كار رفته اند. حفرات گازي پراكننده در بستر پليمري به طور آشكار خواص، مورفولوژي و ساختار پليمرها مي توان دگرگون مي كنند. دانتسته پايين ترشان سبب شده از سال 1940 كاربردي تجاري بيايند. همچنين به علت ساختار سلولي خود در عايق بندي، كه بازار چشمگيري نيز دارد، به كار مي روند.